Angst, een van de meest prangende problemen van Generatie Z, kan soms worden verzacht door een favoriet nummer. Ik denk niet dat het een regel is, en misschien gebeurt het niet altijd, maar muziek lijkt iets bijzonders te hebben dat je innerlijke kracht geeft.
Ik denk dat veel jongeren zich tot kunst wenden wanneer ze het gevoel hebben dat de buitenwereld hen niet meer begrijpt of, erger nog, hen zonder reden veroordeelt. Ik denk dat ze het beu zijn om uit te leggen hoe ze zich voelen, vooral aan anderen.
Een generatie die vaak niet ruimdenkend is of niet weet hoe ze emotioneel beladen onderwerpen moet benaderen. Ik oordeel geen van beide kanten. Ik zeg alleen dat het makkelijker is om je gevoelens voor jezelf te houden dan ze te proberen uit te leggen. En als je een artiest vindt die precies over jouw pijn zingt, is het alsof je een knuffel krijgt in de vorm van een liedje dat je zo vaak kunt afspelen als je wilt . — Oana, 28
Ik denk dat Oana ons herinnert aan iets heel belangrijks: de angst van jongeren om veroordeeld te worden voor wat ze voelen en de onderdrukking van hun eigen emoties. Een onderdrukking die uiteindelijk een plek vindt in de muziek, in de ziel van een artiest, waar je alles kunt voelen wat je wilt zonder dat iemand je als een indringer beschouwt – maar als onderdeel van het verhaal. Kortom, onze favoriete artiesten verwelkomen ons altijd met begrip en geven ons het gevoel dat we erbij horen – dat we niet alleen zijn.
Ik denk dat het komt doordat deze artiesten hun meer persoonlijke gevoelens en emoties uiten – ervaringen waar jongeren zich in kunnen herkennen. Bijvoorbeeld de dood van een geliefde, die eerste liefde die je hart brak en je pijn deed, een depressie of een moeilijke periode die je hebt doorgemaakt of nog steeds doormaakt. Vaak kunnen mensen – of jongeren zoals wij – niet alles wat we voelen of meemaken duidelijk onder woorden brengen, of het nu geschreven of gesproken is. Dat kan moeilijk zijn, dus de makkelijkste manier om die pijn te verwerken, eraan te wennen of je ervan bewust te worden, is door je te verbinden met iets of iemand die het voor je kan verwoorden: een lied, een gedicht, een kunstwerk, een schilderij. Zelfs een boek – eigenlijk elke vorm van expressie of kunst. —Iulia, 22
Kwetsbaarheid zou iets goeds moeten zijn, iets om trots op te zijn, iets dat mensen samenbrengt en iedereen helpt in hun helingsproces. Het is moeilijk en ongemakkelijk, maar we moeten dapper zijn. Iets trof me. Mădălina (22) zei dat kwetsbare kunstenaars deze 'reis' alleen beginnen, zonder hulp. Ik denk dat we, samen met onze favoriete kunstenaars, deze reis samen kunnen maken en hulp kunnen zoeken wanneer we die nodig hebben. Een andere nuttige methode die dit hele proces ondersteunt, is muziektherapie, die je helpt je emoties en onderdrukte gevoelens te uiten.
Liu (2025), voortbouwend op het onderzoek van Croom (2021), betoogt dat muziektherapie een non-verbaal medium biedt waarmee patiënten onderdrukte emoties kunnen uiten, met name degenen die moeite hebben hun gevoelens in woorden te vatten. Dit kan een diepere therapeutische band bevorderen en de psychologische weerstand aanzienlijk verminderen. Het is belangrijk te weten dat we altijd naar muziek kunnen terugkeren, als naar een warme omhelzing.
En zoals Natalia (22) en haar favoriete artiest, Yoongi, ons vertelden: De toekomst komt wel goed.
Bronnen:
- Liu, W. (2025). Muziektherapie en onderzoek naar muziekpsychologie. https://www.researchgate.net/publication/396835681_Music_Therapy_and_Music_Psychology_Research
- Croom, AM (2021). Muziek, neurowetenschap en de psychologie van welzijn: een samenvatting. Psychology of Music, 49(3), 534–546.
Dit artikel is geschreven door studente Cristina Ungureanu.