Zes jaar in een bubbel: de Titu Maiorescu Universiteit en de illusie van de vergunning.
Ik koos voor een particuliere universiteit, Titu Maiorescu, in de hoop dat de investering in mijn opleiding me een vliegende start zou garanderen. Het waren zes lange jaren, een marathon waarin ik mijn bachelor- en masterdiploma combineerde, dromend van de dag dat ik mijn eigen instrumenten en mijn eigen patiënten zou hebben. Maar het leven had andere plannen. De COVID-19-pandemie brak uit precies toen ik de praktijk het hardst nodig had. We waren artsen "op papier", met een hoofd vol theorie, maar met ongeoefende handen door ongelukkige omstandigheden waar we geen controle over hadden.
Toen ik klaar was, was ik klaar om Boekarest te veroveren. De realiteit? De hoofdstad keek me onverschillig aan. "Heb je ervaring?" "Nee, ik heb tijdens de pandemie gestudeerd." "Het spijt ons, maar we bieden geen stoel aan artsen zonder een ervaren assistent."
Het compromis: anderhalf jaar aan de voeten van anderen.
Ik slikte mijn trots in en deed een stap terug. Om te overleven en in de klinische omgeving te blijven, accepteerde ik een baan als tandartsassistente in een kliniek in Boekarest. Ik, degene die de behandelingen moest uitvoeren, bereidde instrumentenbakjes voor, zoog speeksel af en keek toe hoe anderen het vak uitoefenden waarvoor ik hele nachten had gestudeerd.
Bron foto: Persoonlijk archief/ Ghinea Mihai Marcel
Het was een periode van constructieve nederigheid, maar ook van diep verdriet. In Boekarest was ik slechts een naam in een database, een 'assistent' die genegeerd werd door klinieken die geen tijd wilden investeren in de opleiding van een jong iemand. Ik voelde mijn droom vervagen in het licht van de operatielampen die ik voor andere artsen aan het afstellen was.
Terug naar de basis: Câmpulung Muscel, mijn redding.
Na anderhalf jaar als assistent te hebben gewerkt, nam ik een beslissing die door velen als een mislukking werd beschouwd: ik verliet Boekarest. Ik vertrok naar Câmpulung Muscel, een stad vlakbij mijn ouderlijk huis, dicht bij mijn familie en de plekken waar ik ben opgegroeid.
Hier gebeurde het wonder. De mensen van Câmpulung zagen mij niet als een "product van de pandemie", maar als een jonge, gemotiveerde werker met een solide theoretische achtergrond die stond te popelen om in de praktijk gebracht te worden. Ik werd begrepen, geaccepteerd en, voor het eerst, gerespecteerd.
Bron foto: Persoonlijk archief/ Ghinea Mihai Marcel
Het heden: De droom die op 27-jarige leeftijd werkelijkheid werd.
Ik ben nu drie maanden tandarts in de ware zin van het woord. Sinds januari is mijn leven radicaal veranderd. Ik heb mijn eigen praktijk, ik heb mijn eigen assistente die me nu helpt, net zoals ik dat vroeger voor anderen deed. Ik word beloond naar mijn werkelijke waarde, ik profiteer van veel betere arbeidsomstandigheden en, het allerbelangrijkste, ik heb het respect van de gemeenschap.
De bewoners van Câmpulung Muscel stappen vol vertrouwen mijn drempel over, en ik beantwoord hun vragen met alle passie die ik in de loop der jaren heb opgebouwd. Ik ben dicht bij mijn ouders, in de rust van mijn huis, en ik besef dat de mislukking in Boekarest in feite mijn grootste geluk was.
Een boodschap voor collega's bij Titu Maiorescu en daarbuiten
Als je student bent of net bent afgestudeerd en het gevoel hebt dat je tegen een muur loopt omdat je "geen ervaring hebt", wanhoop dan niet.
Wees niet bang om in eerste instantie assistent te zijn: het leert je de nauwgezetheid en nederigheid die nodig zijn voor een goede arts.
Bron foto: Persoonlijk archief/ Ghinea Mihai Marcel
Boekarest is niet het centrum van het universum: er zijn steden die jouw energie en kennis hard nodig hebben, waar je als persoon wordt behandeld en niet als een nummer. Hoewel het misschien andersom lijkt, heb je in de provincie meer kansen en voordelen dan in de hoofdstad.
Waardeer je studie: zelfs als de pandemie onze praktijk heeft afgenomen, kon ze onze vastberadenheid niet wegnemen.
Vandaag, wanneer ik mijn badge met "Dr. Ghinea Mihai Marcel" opdoe, weet ik dat elke gedweilde vloer en elke afwijzing in Boekarest stappen waren op weg naar mijn succes hier, in Muscel. Geef je droom niet op, zelfs als de weg je langs onverwachte plekken leidt.
Bron: persoonlijke getuigenis. Artikel geschreven door Dr. Mihai Marcel Ghinea.