Trzy rumuńskie filmy zostały umieszczone w kontekście edukacyjnym, mającym na celu zachęcenie do dialogu i krytycznej refleksji, a nie biernego oglądania. Zaprezentowano trzy filmy nagrodzone na arenie międzynarodowej:
- Metronom w reżyserii Alexandru Belca – eksploracja dorastania w czasach komunizmu lat 70.;
- Libertate w reżyserii Tudora Giurgiu – dramatyczna rekonstrukcja wydarzeń rewolucji 1989 roku;
- oraz Fotografii Însângerate w reżyserii Copela Moscu – dokument o pogromie w Jassach i pamięci o Holokauście.
„Metronom” , w reżyserii Alexandru Belca, eksploruje okres dojrzewania w Rumunii lat 70. XX wieku, gdzie wolność osobista zderza się z presją komunistycznego systemu opartego na inwigilacji. Skupiając się na grupie nastolatków, film ukazuje codzienny bunt i wrażliwość, pokazując, jak kontrola polityczna przenika do życia prywatnego.
Film „Libertate” , wyreżyserowany przez Tudora Giurgiu, powraca do dni po rewolucji 1989 roku, koncentrując się na zamęcie, strachu i moralnej niepewności, które doprowadziły do upadku reżimu. Zamiast heroicznej narracji, film rekonstruuje wydarzenia z perspektywy fragmentarycznej, podkreślając, jak chaos i dezinformacja ukształtowały decydujący moment w niedawnej historii.
W dyskusjach po projekcji udział wzięli Adrian Cioflancă, Marian Țuțui, Șerban Lazarovici i Copel Moscu, moderowanych przez Adinę Popescu (pisarkę i dziennikarkę magazynu Dilema ) oraz Corinę Negreę ( Radio România Cultural ). Zamiast prezentować sztywny obraz przeszłości, projekt koncentrował się na dociekaniach. Uczniowie byli zachęcani do rozważenia wielu perspektyw i refleksji nad związkiem między faktami historycznymi, pamięcią a narracją.
Festiwal Ekran Pamięci odbył się w listopadzie 2025 roku z inicjatywy Freedom House Romania, organizacji pozarządowej promującej demokrację, rządy prawa, wolność prasy i wzmacnianie społeczeństwa obywatelskiego.
Świadectwa i odniesienia historyczne były używane oszczędnie, co pozwoliło na wydobycie samych obrazów
Film unika dramatyzacji, utrzymując stonowany ton, który kładzie nacisk na obserwację, a nie na manipulację emocjonalną. Ten dystans zachęca widzów do krytycznego, a nie reaktywnego zaangażowania.