Live

Iluzja pokoju

Dorastaliśmy w przekonaniu, że pokój jest czymś oczywistym. Wychowaliśmy się w Europie, gdzie wojna była traktowana jak historia – coś, co widziało się na starych fotografiach, wspominało w specjalne dni lub czytało w książkach. Myśleliśmy, że konflikt się skończył.

Ale tak naprawdę weszliśmy w dorosłość, mając wokół siebie wojny. Ukraina, Gaza, Syria, Jemen, Sudan, Kaukaz – te miejsca są różne, mają różne przyczyny i różną skalę konfliktów, ale dzieje się to samo: przemoc nie znika. Po prostu przenosi się gdzie indziej, zmienia nazwę lub staje się mniej oczywista. Wojna nie powróciła; po prostu zawsze tam była, czaiła się.

Jeszcze dziwniejsze od samych wojen jest jednak to, jak wszyscy na nie reagują. Bo nie wszystkie inwazje cieszą się takim samym zainteresowaniem. Nie wszystkie przejęcia są postrzegane przez świat jako równie złe. I nie każdy ból jest pamiętany. Niektóre inwazje trafiają na pierwsze strony gazet. Inne po prostu znikają w tle.

Cypr: Konflikt, o którym ludzie przestali mówić

Cypr to jedna z tych rzeczy, o których ludzie niewiele mówią. W 1974 roku wyspa została najechana i podzielona na dwie części. Teraz, prawie pięćdziesiąt lat później, nadal jest to jedyny kraj w Unii Europejskiej, którego część terytorium jest okupowana przez wojska zagraniczne. To nie jest tylko odległa kwestia polityczna. Chodzi o to, gdzie wszystko się znajduje, jak to wszystko jest trwale i jak ludzie żyją każdego dnia.

Północny fragment Cypru jest odcięty od czasu, gdy siły tureckie zajęły około 36–37% wyspy. Strefa buforowa ONZ nadal dzieli kraj – nie jest to tymczasowe rozwiązanie, ale raczej granica, która po prostu zawsze tam była.

A poza Cyprem o tej sytuacji nie mówi się z prawdziwym niepokojem. Przerodziła się w „zamrożony konflikt”, o którym dyplomaci wspominają mimochodem, problem, który istnieje, ale nie przykuwa uwagi świata. Okupacja nigdy się tak naprawdę nie skończyła; ludzie po prostu przyzwyczaili się do jej istnienia.

Przesiedlenie: utrata domu bez opuszczania kraju

Kiedy kraj zostaje zaatakowany, najpoważniejszym skutkiem dla ludzkości jest często zmuszenie ludzi do opuszczenia swoich domów. Na Cyprze, w 1974 roku, około 160 000 Greków cypryjskich musiało spakować się i wyjechać .

Musieli opuścić swoje domy, ulice, szkoły, kościoły i rodzinne ziemie. Te miejsca nie zostały zniszczone, po prostu stały się niedostępne. To strata, która nie zawsze ukazuje się na zdjęciach, ale zostaje w rodzinach na zawsze.

Wyobraź sobie utratę domu nie dlatego, że go nie ma, ale dlatego, że po prostu nie możesz do niego dotrzeć. Wyobraź sobie, że wiesz, że twoje drzwi wejściowe wciąż tam są, ale nie możesz ich otworzyć. A potem wyobraź sobie, że wszyscy inni nadal żyją swoim życiem.

To właśnie wyróżnia Cypr spośród wielu konfliktów, o których słyszymy: nie chodzi tylko o to, co się wydarzyło, ale o to, że nigdy nie udało się tego naprawdę rozwiązać.

Ukraina i polityka uwagi

To, jak świat zwraca uwagę na pewne sprawy, ma ogromne znaczenie. Ukraina stała się symbolem dla całego świata niemal z dnia na dzień. Inwazję pokazano na żywo, jak do niej doszło. Zmieniła sposób, w jaki Europa dbała o bezpieczeństwo, była obecna w wiadomościach, doprowadziła do sankcji, zjednoczyła kraje i stała się jednym z najważniejszych wydarzeń ostatnich dziesięciu lat.

Z drugiej strony, Cypr ostatecznie stał się czymś innym: konfliktem, który po prostu zszedł na dalszy plan. Obie sytuacje wiązały się z inwazją na kraj, przesiedleniami ludności oraz problemami z prawem międzynarodowym i tym, kto sprawuje kontrolę nad tym terytorium. Jedna z nich przerodziła się w ogromny kryzys, a druga w długi okres spokoju.

Nie oznacza to, że Ukraina nie cierpi. Chodzi o stawienie czoła trudnej rzeczywistości: świat nie reaguje na niesprawiedliwość w ten sam sposób. To, ile uwagi poświęca się czemuś, wpływa na to, jak pilne się to wydaje. A globalna polityka wpływa na to, jak to pamiętamy. Niektóre inwazje są traktowane jak pilne kryzysy. Inne są po prostu akceptowane jako takie, jakie są.

Co dziedziczy pokolenie Z

Dla pokolenia Z to nie tylko zamierzchła przeszłość. To świat, w którym się urodziliśmy, miejsce, gdzie granice wciąż mogą być zmieniane walkami, ludzie są nieustannie wykorzeniani, a nasza uwaga jest rozproszona. Żyjemy w czasach, gdy wojna wydaje się być jednocześnie obecna na miejscu i bardzo odległa – można ją oglądać na żywo w jednym miejscu, a w innym całkowicie o niej zapomnieć.

Cypr pokazuje nam, że po inwazji sprawy nie zawsze się układają. Czasami po prostu stają się nową normą. Nie tylko przemoc jest przerażająca. Naprawdę niebezpieczne jest to, gdy o niej zapominamy.

Kiedy zawód staje się jedynie szumem w tle, łatwiej jest po prostu się z nim pogodzić. A kiedy reszta świata to zaakceptuje, ludzie, którzy go rzeczywiście przeżywają, muszą sami zmierzyć się z ciężarem historii.

Cypr to nie tylko wydarzenie z przeszłości. To wciąż trwa – europejska okupacja, która nigdy się nie skończyła, przesiedleńcy, którzy nigdy tak naprawdę się nie otrząsnęli, i rozłam, do którego wszyscy zdążyli się przyzwyczaić, z wyjątkiem tych, którzy go przeżyli.

Niektóre inwazje stają się głośne na całym świecie. Inne po prostu tkwią w zawieszeniu. Ale dla rodzin, które straciły domy, dla wyspy, która wciąż jest podzielona, ​​i dla pokolenia, które dorastało w przekonaniu, że pokój jest pewnikiem, Cypr nie jest uwięziony. To wciąż otwarta rana.

A może najważniejsze pytanie nie brzmi, dlaczego wybuchają wojny. Chodzi o to, dlaczego niektóre z nich pamiętamy, a inne po prostu znikają.

Napisany przez

Kształt rozmowy

Czy masz coś do dodania do tej historii? Jakieś pomysły na wywiady lub kąty, które powinniśmy zbadać? Daj nam znać, jeśli chcesz napisać kontynuację, kontrapunkt lub podzielić się podobną historią.

Napisz artykuł z kontrargumentami Napisz powiązany artykuł