Dlaczego pokolenie Z romantyzuje zniknięcie ze swojej cyfrowej obecności

Każdy z nas doświadczył tego uczucia, przynajmniej raz w życiu. Telefon ciągle dzwoni, niekończące się wiadomości na czacie grupowym, maile się piętrzą, relacje na Instagramie czekają na obserwację. I gdzieś pomiędzy piątym powiadomieniem a poranną kawą nagle fantazjujesz o wyrzuceniu telefonu przez okno i zniknięciu.

Dla młodych aktywistów i osób zaangażowanych politycznie te uczucia sięgają jeszcze wyższego poziomu. Poznajcie Lexi , 24-latkę z Portugalii, która jest Ambasadorką Europejskich Inicjatyw Obywatelskich w Komisji Europejskiej , kandydowała na burmistrza Porto w październiku ubiegłego roku i pracuje jako Global Shaper.

„Czasami zastanawiam się, czy nie zrobić sobie tygodnia lub miesiąca przerwy od mediów społecznościowych, ale rzadko to robię, bo czuję, że mam zobowiązania do wypełnienia” – mówi mi.

Prowadząc osobiste konto, stronę poświęconą tomikowi poezji, stronę Feminist Men in Portugal, współpracując z inicjatywami UE, takimi jak Europejskie Panele Obywatelskie, i angażując się w działalność polityczną w Volt Portugal, zawsze znajdzie się coś, co wymaga jego uwagi. I nawet bez żadnych formalnych zobowiązań, wciąż odczuwa wewnętrzną presję.

„Szczerze mówiąc, nawet gdybym nie miał takich zobowiązań, prawdopodobnie i tak czułbym potrzebę wyrażania swoich opinii lub dzielenia się innymi na temat tego, co dzieje się w Portugalii, w Europie i na świecie”.

Ale tutaj sprawa się komplikuje:

„Być może wszystko to byłoby do przyjęcia według moich kryteriów, gdybym nie musiał oglądać filmów przez wiele godzin każdego dnia”.

Czy zdarza Ci się otwierać Facebooka lub Instagram tylko po to, żeby sprawdzić tę jedną wiadomość, a potem przeglądać ją godzinami?

„Łatwa dopamina często jest zbyt silna” – wyjaśnia Lexi.

„Czasami próbuję wmówić sobie, że skoro treści, które tworzę w swoim kanale, są edukacyjne, polityczne, zazwyczaj pełne niuansów, to mogę je konsumować. Ale nie, nie wtedy, kiedy powinnam coś robić”.

Prowadzi to do odkładania spraw na później, niedotrzymywania terminów i pracy pod ciągłą presją.

„Zastanawiam się, ile mogłabym osiągnąć dla siebie i dla spraw, w które wierzę, gdybym nie tkwiła w tych pętlach. To rzeczywiście jest mnóstwo zmarnowanego potencjału”.

Warto zauważyć, że te pętle, nieskończone przewijanie i algorytmiczne kanały informacyjne są zaprojektowane tak, aby przykuć nas do swoich telefonów.

Sama treść pogarsza sytuację. Bycie na bieżąco z geopolityką, wojnami, ludobójstwami i systemową opresją wywołuje dziwny dysonans:

„To dość dysharmonijne być szczęśliwym człowiekiem, widząc świat płonący na moim telefonie, podczas gdy staram się robić swoje, ale jednocześnie nie dać się temu pochłonąć. Nikt nas nie uczy, jak sobie z tym radzić”.

Media społecznościowe stworzyły ten dziwny paradoks. Młodzi ludzie ogłaszają teraz swoje odejście na tych samych platformach, z których odchodzą. Posty w stylu „Robię sobie przerwę od mediów społecznościowych. Napisz do mnie, jeśli mnie potrzebujesz” stały się powszechne. Cyfrowe detoksy reklamują weekendy bez telefonu na łonie natury, a niesławny algorytm pokazuje Ci „domkowe” fantazje o życiu offline.

Istnieje ryzyko, że wycofanie się stanie się po prostu kolejnym przejawem estetyki, zamiast zająć się jego pierwotną przyczyną. Kiedy odsuwanie się staje się trendem, może on odwrócić naszą uwagę od powodów, dla których ludzie potrzebowali przerwy. Romantyzowanie tego zjawiska sprawia, że ​​wydaje się ono atrakcyjne, bez zrozumienia, dlaczego młodzi ludzie odczuwają potrzebę ucieczki.

Oto więc pytanie za milion euro: dlaczego angażujemy się tak bardzo w interakcje online, a nie offline?

„Udział w projektach Erasmus+ i wydarzeniach organizowanych przez Komisję świetnie wpływa na rozwój umiejętności wielokulturowych, empatii, tolerancji i doceniania różnorodności” – zauważa Lexi.

„Ale zawsze wzbudzają we mnie ciekawość, kim są ludzie, którzy mieszkali na mojej ulicy i w moim mieście. Gdybym spotkała kogoś z nich w ramach programu Erasmus+, bawilibyśmy się jak nigdy dotąd. Ale jako sąsiedzi po prostu witamy się i kiwamy głowami, mijając się na ulicy”.

Odwiedzamy przyjaciół mieszkających tysiące kilometrów dalej, ale czujemy się niezręcznie nawiązując znajomości poza miejscami spotkań towarzyskich, takimi jak kawiarnie czy uniwersytety. Dlaczego więc tego nie robimy?

„Z doświadczenia wiem, że jak tylko wrócę do domu, moje codzienne korzystanie z mediów społecznościowych wróci do poprzedniego poziomu, niezależnie od alarmów i ograniczeń, które próbuję sobie narzucić”.

Romantyzacja niekoniecznie jest problemem. Problem polega na tym, że traktujemy symptom, chęć ucieczki, jako historię, podczas gdy powinniśmy kwestionować system, który sprawia, że ​​pragnienie ucieczki wydaje się nam konieczne.

Być może odłączenie się od sieci nie musi być romantyzowane ani patologizowane. Może po prostu musi być możliwe, bez poczucia winy i bez przekształcania tego w treść.