Bijna vanaf het begin van de geschiedenis zien we dat de menselijke beschaving bloeide op het Europese continent. Sommigen beweren dat dit te danken was aan de vruchtbare grond, anderen aan de koloniale staatsvorming, of misschien wel aan beide. Wat de reden ook is, de wereldpolitiek werd bepaald door de gevechten tussen de verschillende Europese mogendheden. Na de Eerste Wereldoorlog trokken de innovaties, de mensen en het geld naar het westen, naar de Verenigde Staten. Tegenwoordig wordt Europa niet verscheurd door conflicten, maar verenigt het zich juist doordat meningsverschillen via procedures in de vorm van democratie worden opgelost. Europa lijkt niet meer de machtige natie die het ooit was, maar het brengt wel degelijk meer stabiliteit tussen de lidstaten.
Het oude continent telt 14 landen in de top 20 van de wereld op basis van de levenskwaliteitsindex, die criteria als koopkracht, veiligheid, gezondheidszorg, vervuiling en klimaat meet. Frankrijk is het meest populaire land voor toerisme ter wereld. En toch, in tijden van internationale onevenwichtigheid, onzekerheid en zwaar bewapende conflicten, begin ik me af te vragen hoe het gesteld is met de veiligheid van de EU en vooral waarom jongeren zo weinig interesse tonen in dit onderwerp. Het lijkt erop dat de comfortabele omstandigheden waarin we leven ervoor hebben gezorgd dat we onze waakzaamheid hebben laten verslappen. De EU loopt achter op het gebied van innovaties met betrekking tot AI-technologie (China en de VS zijn de koplopers), en het groeiende maatschappelijke debat over niet-geïntegreerde immigranten vertraagt of brengt regeringen zelfs ten val. Geen enkele lidstaat van de EU staat in de top 10 van landen met de hoogste bevolkingsgroei ter wereld.
Met al deze regionale problemen en het gebrek aan veiligheid als gevolg van de Russisch-Oekraïense oorlog, zie ik, tot mijn groeiende bezorgdheid, geen verandering in het gedrag van jongeren, die hoogstwaarschijnlijk de generatie zullen zijn die de gevolgen van al deze problemen zal ondervinden. Het is goed om de grote betrokkenheid van jongeren bij het conflict in de Gazastrook te benadrukken, maar is dat genoeg?
Mijn persoonlijke mening is pessimistisch: de leefomstandigheden in de EU creëren een veilige ruimte waarin we regionale en wereldproblemen negeren. De ontevreden jeugd zou drastische maatregelen kunnen nemen wanneer het te laat is. We spreken over het groeiende extremisme dat we ook in de VS zien. Deze ideologische golf heeft nu al effect op sommige Europese samenlevingen. Dat zal in zekere zin de weg vrijmaken voor een oorlog, als het tenminste niet eerst alle Europese hulpbronnen uitput. En mijn laatste vraag, die ik in een toekomstig artikel zal beantwoorden: kunnen we een strijdvaardig Europa hebben dat tegelijkertijd vasthoudt aan democratische waarden?