De hinderlaag bij Weidel: geopolitiek als aanleiding tot woede.
Terwijl gevestigde politici druk bezig waren met het opstellen van formele persberichten, gaf Alice Weidel een masterclass in het aanwakkeren van woede. Op 22 januari 2026 hield Alice Weidel een vlijmscherpe toespraak die het Duitse politieke debat in één klap op zijn kop zette. Door het complexe, jarenlange mysterie van de sabotage aan de Nord Stream-pijpleiding samen te vatten in een clip van 60 seconden, deelde ze niet zomaar een toespraak – ze maakte van een grievenwapen een wapen. Haar eis dat Volodymyr Zelenskyy de 70 miljard euro aan Duitse hulp moest terugbetalen, vond direct weerklank bij een generatie jonge kiezers die uitgeput waren door de stijgende kosten van levensonderhoud en de oplopende energierekeningen.
AfD-leider Alice Weidel spreekt tijdens een AfD-bijeenkomst. Foto: Olaf Kosinsky via Wikimedia Commons.
Het echte "status quo"-moment vond echter een paar dagen later plaats, op 27 januari, toen het "Musk-effect" in werking trad. Nadat de video door wereldwijde tech-iconen en figuren als Viktor Orbán was gepromoot, omzeilde hij de traditionele Duitse media volledig en belandde hij rechtstreeks in de feeds van miljoenen onbesliste Gen Z'ers. Dit gaat niet alleen over één video; het gaat over een bredere strategie van "De Vloed". In 2026 heeft de AfD het Duitse parlement omgetoverd tot een contentstudio, die gebruikmaakt van AI-gestuurde accounts en participatieve "meme-wedstrijden" om ervoor te zorgen dat hun verhaal de boventoon voert. Tegen de tijd dat de mainstream media probeerden nuance aan te brengen of haar beweringen te controleren, was het verhaal dat "Zelensky ons iets verschuldigd is" al hetmeest trending topic onder jonge mannen onder de 25. Voor een generatie die haar nieuws via scrollen binnenkrijgt, voelde Weidels versie van de waarheid niet alleen juist aan – het voelde alsof het de enige was die werd verteld.
De nieuwe tegencultuur: een nieuwe betekenis geven aan het radicale
In Spanje en Portugal is extreemrechts niet langer slechts een politieke keuze, maar een modetrend. Partijen als Vox en Chega hebben het "stoffige" imago van ouderwets nationalisme succesvol van zich afgeschud en vervangen door een scherpe, ontwrichtende energie die rechtstreeks aansluit bij de frustraties van Generatie Z. Door zichzelf te positioneren als de enigen die bereid zijn "de waarheid te spreken" over een falend systeem, hebben ze radicalisme omgetoverd tot de nieuwe punkrock. In Spanje laten recente gegevens uit 2025/2026 een ongelooflijke verschuiving zien: bijna 40% van de jonge mannen onder de 34 steunt nu Vox , gedreven door het verhaal dat de mainstream globalisme boven lokale huisvesting en werkzekerheid heeft gesteld. Het gaat hier niet alleen om stemmen; het gaat om een "anti-woke" rebellie die zich afspeelt in de commentaarsecties van virale video's, waar de status quo wordt bespot en de "soevereine patriot" als underdog wordt verheerlijkt.
De “esthetiek” van soevereiniteit
De digitale strategie in deze regio's is gebaseerd op "De Esthetiek van Soevereiniteit". In plaats van droge beleidsdebatten krijgen jonge kiezers filmische, contrastrijke beelden voorgeschoteld van traditionele waarden en stedelijke veiligheid. In Portugal werd Chega de snelstgroeiende partij onder jongeren door de traditionele media volledig te omzeilen en een "schaduwnetwerk" op TikTok en Telegram op te bouwen. Ze gebruiken de woningcrisis – de grootste zorg voor iedereen onder de 35 – als wapen om te beweren dat "buitenstaanders" de reden zijn dat je je geen huis kunt veroorloven in Lissabon of Madrid. Door elke economische mislukking af te schilderen als een gevolg van "globalistisch verraad", hebben ze een digitaal ecosysteem gecreëerd waarin complexe problemen gevaarlijke, 15-seconden oplossingen krijgen. Voor een generatie die is opgegroeid met directe bevrediging en een "hustle culture", voelt de belofte van een harde, protectionistische toekomst meer als een upgrade van de levensstijl dan als een politieke verschuiving.
