Onderzoek toont aan dat veel mensen uit eerdere generaties de signalen van een psychische aandoening niet herkennen (slechts 50,4% van de babyboomers kan dit), en liever geloven dat alles met wilskracht op te lossen is. Jongeren daarentegen zijn veel beter geïnformeerd over dit aspect, maar ervaren ook veel meer stress.
Zes op de tien jongeren voelen zich overweldigd door de herhaalde wereldwijde crises (oorlogen, economie, enz.), maar ook door de onzekerheid over hun professionele toekomst, met name de moeilijkheden die veel jongeren ondervinden bij het vinden van een baan. Dit heeft ertoe geleid dat de zorg voor het eigen psychische welzijn een prioriteit is geworden onder jongeren. Voor velen van hen staat mentale gezondheid voorop, zelfs vóór hun carrière. Zo zegt 58,1% van de jongeren dat ze een flexibel werkschema en gemoedsrust verkiezen boven een hoog salaris, en voor 25,6% van hen is welzijn hun belangrijkste levensdoel.
De wetenschap verklaart ook waarom jongeren zoveel waarde hechten aan genezing. Naast alle ellende in de wereld, draagt elke jongere zijn of haar eigen emotionele bagage en trauma's met zich mee. Trauma is niet zomaar een verdrietige herinnering of een simpele situatie waarin dingen op een bepaalde leeftijd niet gingen zoals we wilden; het is iets dat de hele biologie van de hersenen 'herschrijft'. Studies tonen aan dat een kind dat misbruik of verwaarlozing meemaakt (ongeveer 15 van zulke gevallen per 1000 kinderen) opgroeit met een brein dat in 'overlevingsmodus' staat. In deze gevallen is de amygdala (het deel van de hersenen dat het angstalarm activeert) constant actief en wordt logisch denken moeilijk in stressvolle situaties. Uit gegevens blijkt dat 80% van de kinderen die een trauma meemaken grote moeite heeft met het aangaan van gezonde relaties. Daarom ziet Generatie Z therapie niet langer als iets exclusiefs, maar als een biologische noodzaak om deze verbindingen in de hersenen te 'herstellen'. Ze willen de generatie zijn die deze cyclus doorbreekt en geen overgeërfde trauma's doorgeeft, ook al vrezen 4 op de 10 jongeren nog steeds dat ze door de maatschappij veroordeeld zullen worden als ze om hulp vragen.
Bronnen:
1. Wereld Economisch Forum
2. UNICEF SUA
3. Oppervlakteonderzoek aan de Syracuse Universiteit
4. Afdeling Psychiatrie, Boston University School of Medicine
Dit artikel is geschreven door Emilia Maria Sandu, studente.