Is ananas op pizza acceptabel?

Voor velen is ananas op pizza niets minder dan verraad. Tomaten en mozzarella vertegenwoordigen eeuwenoude Italiaanse tradities. Door de jaren heen hebben bepaalde toppings hun plek op het strijdveld veroverd, zoals de nobele pepperoni en de bescheiden champignon, die elk hun waarde zonder controverse hebben bewezen. Maar de tropische indringer werd in de jaren 60 door Canadese koks het toneel opgesmokkeld, in wat experts beschouwen als een culinaire uitvinding die volledig uit de hand is gelopen. Critici stellen dat fruit niets te zoeken heeft naast kaas en dat het een schending van de culinaire orde is, een eetbaar schandaal zo diepgaand dat het families onherroepelijk heeft verdeeld aan de heilige eettafel!

Daarentegen verdedigt de auteur zich met het argument dat ananas op pizza de smaak van rebellie is, een manier om conventies en protocollen te trotseren. Sommigen beweren dat het hét eureka-moment van de pizza is, de plotselinge ingeving die een zoet-zoutige tango introduceerde die op gedurfde wijze over je gehemelte danst. Waar anders snijdt zuur zo nauwkeurig door het vet heen, vergeleken met de beste chirurgen? Kortom, ananas is het verrassende genot waarvan we niet wisten dat we het nodig hadden, maar waar we nu niet meer zonder kunnen! Het afwijzen ervan is het culinaire proces afwijzen. Het afwijzen ervan is innovatie zelf afwijzen. Want als ananas verboden wordt, wat dan? De gevulde korsten verbannen die tegen de traditie ingaan? Barbecuesaus voor kip verbieden die zo zwaar weegt op de iconische tomaat? De ananas van vandaag is de vooruitgang van morgen.