Artikel van Giulia Casula<\/p>\n
De Europese Commissie heeft een herziening voorgesteld van de EU-klimaatwetgeving, die tot doel heeft klimaatneutraliteit in 2050 te bereiken. Concreet stelt zij een tussendoel voor 2040 voor, namelijk een reductie van de broeikasgasemissies met 90% ten opzichte van het niveau van 1990.<\/p>\n
Dit is een volgende tussenstap na de eerder overeengekomen emissiereductie van 55% in 2035. De Commissie wil de doelstellingen sneller behalen en tegelijkertijd elementen van "flexibiliteit" introduceren, zoals het gebruik van internationale koolstofkredieten van niet-EU-landen. Deze landen kunnen vanaf 2036 tot 3% van de reductie bijdragen. Volgens de Europese Commissie zal dit systeem "zekerheid bieden aan investeerders en innovatie, het industri\u00eble leiderschap van EU-bedrijven versterken en de energiezekerheid van Europa vergroten."<\/p>\n
Het voorstel zal worden besproken in het Europees Parlement en de Raad, maar het heeft nu al kritiek en reacties uitgelokt. Enerzijds zijn er tegenstanders, zoals de Lega, die het een "wederom waanzin" van Ursula von der Leyen noemde en de commissievoorzitter ervan beschuldigde de Italiaanse en Europese industrie te willen "vernietigen". Zelfs binnen Forza Italia, dat in de EU deel uitmaakt van de EPP, waarvan von der Leyen zelf lid is, wordt de doelstelling van 90% emissiereductie in 2040 als "onrealistisch" beschouwd.<\/p>\n
\u201cHet bestrijden van klimaatverandering is een prioriteit, maar we hebben ook realistische en duurzame instrumenten nodig, zowel economisch als sociaal. Zo'n ambitieus doel, zonder adequate effectbeoordeling, dreigt de de-industrialisatie in Europa te versnellen en hele strategische sectoren te benadelen zonder een evenredig milieuvoordeel te garanderen\u201d, betoogde Salvatore De Meo, Europarlementari\u00ebr voor de Italiaanse Socialistische Partij (CSP). De door de Europese Commissie uitgestippelde koers lijkt echter zelfs voorstanders van de Green Deal niet tevreden te stellen.<\/p>\n