\n\u201cIk wil niet in de ballet- of operawereld werken, waar iedereen zegt: \u2018H\u00e9! Houd dit in leven\u2019, terwijl niemand er meer om geeft.\u201d<\/em> \u2013 Timoth\u00e9e Chalamet<\/span><\/h3>\n<\/blockquote>\n
Laten we even stilstaan, want<\/span> de uitspraak<\/span><\/a> van Timoth\u00e9e Chalamet is nogal merkwaardig. Daar zat hij, tegenover<\/span> Matthew McConaughey<\/span><\/a> in het<\/span> Moody College of Communication van de Universiteit van Texas in Austin<\/span><\/a> op 21 februari, en bracht hij deze gedachte terloops ter sprake.<\/span><\/p>\n
De context en zijn lichaamstaal zijn belangrijk. De manier waarop hij<\/span> de zin uitsprak,<\/span><\/a> maakte het voor sommige luisteraars gemakkelijk om het als afwijzend te interpreteren, ook al was het misschien niet bedoeld als een direct oordeel. Het ging gepaard met een grijns en kon als elitair worden opgevat. Dit bracht mij, als doorsnee kijker, ertoe zijn uitspraak te interpreteren als: '<\/span> Ik heb mijn hele leven in deze kringen gezeten, en toch keur ik het af'.<\/span><\/i><\/p>\n
Hoe is dit dan mogelijk? In tegenstelling tot wat hij suggereert,<\/span> zit Chalamets familie<\/span><\/a> vol balletdansers: zijn grootmoeder, moeder en zus dansten allemaal bij het New York City Ballet.<\/span><\/p>\n
Bovendien studeerde zijn moeder, Nicole Flender, dans aan<\/span> LaGuardia<\/span><\/a> , danste ze bij het gezelschap en trad ze op in Broadway-musicals zoals<\/span> Fiddler on the Roof.<\/span><\/a><\/p>\n
Chalamet groeide zelf op in<\/span> Manhattan Plaza<\/span><\/a> , hetzelfde gebouw waar<\/span>Tennessee Williams<\/span><\/a> en<\/span> Alicia Keys<\/span><\/a> woonden . Hij heeft zichzelf omschreven als "<\/span> een Venn-diagram van de beste culturele invloeden van de 21e en 20e eeuw".<\/span><\/a>\u00a0<\/span><\/p>\n
Technisch gezien verwerpt<\/span> Chalamet, als 'insider' van deze<\/span> elitecultuur<\/span><\/a> , de fundamenten waarin hij is opgegroeid.<\/p>\n
Wat dit bijzonder vreemd maakt, is dat Chalamet zich terdege bewust is van de specifieke impact van ballet en opera op bepaalde gemeenschappen. Hij groeide op achter de schermen van het<\/span> Koch Theater,<\/span><\/a> omringd door dansers en muzikanten.<\/span><\/p>\n
Hij weet als geen ander hoeveel toewijding en opoffering deze kunstenaars moeten tonen. Toch koos hij ervoor om te zeggen dat deze kunstvormen irrelevant zijn. Maar heeft hij ongelijk? Dat is waar het ingewikkeld wordt.<\/span><\/p>\n
Historisch bewijsmateriaal laat zien dat opera niet altijd als een uiting van elitair vermaak werd beschouwd. Volgens John<\/span> Storey's<\/span><\/a> hoofdstuk "Expecting Rain: Opera as Popular Culture?" opende het eerste operahuis in Veneti\u00eb in 1637 als een vorm van commercieel vermaak voor iedereen die zich een kaartje kon veroorloven. Het publiek in het Venetiaanse operahuis bestond uit mensen van alle sociale klassen.<\/span><\/p>\n
In de negentiende eeuw waren aria's van Lucretia Borgia en Don Giovanni<\/span> "overal populair".<\/span><\/i> De melodie\u00ebn waren te horen in salons en concertzalen, en werden zelfs gefloten door straatjongens.<\/span><\/p>\n
Wat is er dan veranderd? Tussen 1825 en 1850 ontwikkelden elitegroepen in New York strategie\u00ebn om opera te scheiden van alledaags vermaak, zo blijkt uit het onderzoek van Storey. Ze richtten speciale gebouwen op, voerden kledingvoorschriften in en stonden erop dat alleen opera in een vreemde taal aan hun eisen voldeed.<\/span><\/p>\n
Bij de openingsavond van de Metropolitan Opera in 1883 zaten de loges vol met mensen wier gezamenlijke vermogen werd geschat op 540 miljoen dollar.<\/span> Vogue<\/span><\/a> merkte op dat het gebouw<\/span> "duidelijk voor sociale doeleinden was gebouwd, en niet voor artistieke doeleinden."<\/span><\/i><\/p>\n
De economische gegevens bevestigen dit beeld alleen maar. Ruth Towse stelt in<\/span> A Handbook of Cultural Economics<\/span><\/a> dat opera het grootste deel van de overheidsfinanciering ontvangt, ook al is het de minst populaire kunstvorm.<\/span><\/p>\n
Om te begrijpen waarom deze patronen vandaag de dag nog steeds bestaan, is het de moeite waard om de financi\u00eble realiteit van een van 's werelds toonaangevende instellingen te bekijken. Het Royal Ballet and Opera biedt een duidelijk beeld van de huidige economische situatie van deze instellingen. Volgens een<\/span> rapport<\/span><\/a> van Arts Professional uit juni 2024 steeg het totale inkomen van de organisatie met bijna een derde tot meer dan 170 miljoen pond in het jaar dat eindigde in augustus 2023. De kaartverkoop vertegenwoordigde slechts 31% van het totaal, een stijging van 39,6 miljoen pond naar 52,6 miljoen pond.<\/span><\/p>\n
De subsidie \u200b\u200bvan Arts Council England vertegenwoordigde ondertussen slechts 15% van de ongebonden inkomsten, oftewel \u00a323,6 miljoen. Verrassend genoeg moest het theater, ondanks een bezettingsgraad van 96%, toch een bezuiniging van 20% op de publieke financiering verwerken, bovenop de stijgende energiekosten en de dringende noodzaak van minstens \u00a350 miljoen aan verbeteringen in de komende drie jaar om het gebouw draaiende te houden. Dit alles toont aan dat het financi\u00eble model voor opera en ballet, zelfs op het hoogste niveau, nog steeds relevant is.<\/span><\/p>\n
Als we naar een breder internationaal perspectief kijken, is de situatie vrijwel hetzelfde. Een<\/span> marktrapport<\/span><\/a> uit februari 2026 schatte de internationale markt voor dans- en balletvoorstellingen in 2023 op ongeveer 1,55 miljard dollar. Het rapport voorspelde ook dat de markt in 2032 zou groeien tot meer dan 1,9 miljard dollar. Europa heeft momenteel ongeveer 40% van de wereldwijde kaartverkoop voor zijn rekening, terwijl Noord-Amerika goed is voor circa 35%.<\/span><\/p>\n
Het is interessant om te zien dat steeds meer instellingen en bedrijven digitale en hybride modellen gebruiken. Zo biedt bijvoorbeeld 60% van de balletgezelschappen nu live gestreamde voorstellingen aan. In de Verenigde Staten is het "30 for 30"-programma van het New York City Ballet een uitstekend voorbeeld van een initiatief gericht op jongeren. In slechts \u00e9\u00e9n seizoen werden 17.000 tickets met korting verkocht, wat bijdroeg aan een stijging van het aantal bezoekers onder de 50 van 41% in 2018 naar 53% in 2023.<\/span><\/p>\n
Deze trends suggereren dat, hoewel de traditionele economische fundamenten van opera en ballet onder druk staan, er wel degelijk een sterke impuls is om het publiek te diversifi\u00ebren en zich aan te passen aan veranderende consumentengewoonten.<\/span><\/p>\n
De situatie in de Verenigde Staten versterkt deze zorgen, want volgens<\/span> Shivlock<\/span><\/a> dekt de kaartverkoop bij de San Francisco Opera nu nog maar 16% van de inkomsten. Dit is een lineaire daling ten opzichte van 60% in de jaren zestig.<\/span><\/p>\n
Voortbouwend hierop toonde een studie van<\/span> de Rady School of Management aan de UC San Diego<\/span><\/a> aan dat opleiding en sociale contacten belangrijker zijn dan inkomen bij de keuze voor wie naar opera en ballet gaat. Zelfs als mensen zich een kaartje kunnen veroorloven, voelen ze zich er misschien niet op hun gemak.<\/span><\/p>\n
Op vergelijkbare wijze<\/span> betoogde<\/span> Lucy Martin<\/span><\/a> met klem dat ballet " echt problematische associaties heeft met elitisme en klassenverschillen".<\/span><\/i> Het bezoeken van ballet of opera is van oudsher een gewoonte die geassocieerd wordt met de elite, en deze reputatie blijkt moeilijk van de ene op de andere dag te veranderen.<\/span><\/p>\n
En toch is er iets om over na te denken. Chalamet is geen arbeidersheld die hypocrisie aan de kaak stelt. Hij is juist het product van datzelfde elitisme, en nu heeft hij plotseling besloten dat deel van zichzelf te negeren.<\/span><\/p>\n
Dit roept een zeer belangrijke vraag op over de rol van klasse in dit artikel. Wat betekent het als iemand met zo'n sterke culturele achtergrond zegt dat deze kunstvormen niet langer deel uitmaken van de mainstreamcultuur? En naar wie verwijst hij precies met "mainstream"?<\/span><\/p>\n
Opera en ballet worden nog steeds gezien als culturele symbolen en statusindicatoren, maar ze zijn niet meer zo populair als vroeger. Dit laat zien dat er vragen zijn over de toegankelijkheid van deze kunstvormen voor iedereen, of mensen zich er thuis voelen en of ze altijd al alleen voor de elite bestemd waren. Chalamet zegt dat deze kunstvormen niet belangrijk zijn, maar hij komt zelf uit dezelfde wereld die ze juist belangrijk heeft gemaakt.<\/span><\/p>\n
Op 10 maart 2026<\/span> schreef Chris Murphy<\/span><\/a> , die Chalamet onomwonden verdedigde:<\/span> "Heeft Chalamet iets verkeerds gezegd? Helemaal niet."<\/span><\/i> Murphy wees erop dat deze kunstvormen voornamelijk worden ondersteund door rijke mecenassen en donateurs, en niet door het grote publiek.<\/span><\/p>\n
Dat klopt inderdaad. Chalamet had dit punt echter subtieler kunnen brengen, door zijn eigen achtergrond te erkennen en respect te tonen voor de kunstenaars die in deze vormen werken, in plaats van ze af te wijzen. De manier waarop hij zijn opmerkingen bracht, wekte bij sommigen de indruk van superioriteit, alsof hij altijd alles al had gehad en zich simpelweg verveelde in de wereld waarin hij was opgegroeid.<\/span><\/p>\n
Dat gezegd hebbende, wil ik hier een tegenargument aanvoeren. Laten we zijn achtergrond en de manier waarop hij zijn gedachten verwoordde even buiten beschouwing laten. We moeten ons afvragen of we liever een ongemakkelijke waarheid horen die op een weinig elegante manier wordt gebracht, of een comfortabele leugen die met elegantie wordt gepresenteerd.<\/span><\/p>\n
De opvattingen van Chalamet weerspiegelen vaak wat de kunstwereld denkt dat het publiek van opera en ballet vindt. Als je mensen op straat zou vragen of ze vier opera's of balletten kennen, zouden velen waarschijnlijk niet weten waar je het over hebt, zoals Murphy opmerkte in Vanity Fair.<\/span><\/p>\n
Bovendien nam Gia Kourlas, danscriticus van The New York Times,<\/span> het voor hem op<\/span><\/a> en schreef dat zijn punt<\/span> "niet was dat ballet en opera er niet toe doen, maar dat ze niet echt deel uitmaken van de mainstreamcultuur."<\/span><\/i> Ze heeft gelijk. De waarde van ballet en opera, en de perceptie van die waarde door mensen, zijn twee verschillende dingen.<\/span><\/p>\n
Vergeet niet dat de ballet- en operawereld zich behoorlijk verdedigend opstelden tegenover zijn opmerkingen. Zozeer zelfs dat<\/span> The Seattle Opera<\/span><\/a> een kortingscode introduceerde met de naam "TIMOTHEE"<\/em> . In Itali\u00eb deelde La Scala in Milaan een videoboodschap met de boodschap: "Er is iemand die om me geeft",<\/em> en nodigde het publiek uit om zelf opera te komen beleven.<\/span><\/p>\n
\n\n\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\nBekijk dit bericht op Instagram. <\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n