{"id":14430,"date":"2025-11-01T09:27:30","date_gmt":"2025-11-01T09:27:30","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/?p=14430"},"modified":"2025-11-11T11:00:16","modified_gmt":"2025-11-11T11:00:16","slug":"archeopolitiek-parthenon-de-nationale-arena-van-griekenland","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/archeopolitiek-parthenon-de-nationale-arena-van-griekenland\/","title":{"rendered":"Archeopolitiek: Parthenon, de nationale arena van Griekenland"},"content":{"rendered":"<p> Heilig symbool of politiek podium? <\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">Het was daar, aan het einde van de lente, dat Griekenland en de Atheners de Akropolis met een andere blik dan normaal bekeken \u2013 en dat kwam doordat er iets was veranderd. In mei 2025 verscheen er plotseling een show van <a href=\"https:\/\/www.theguardian.com\/world\/2025\/may\/17\/outrage-in-greece-after-adidas-advert-shows-drone-shoe-kicking-acropolis\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">Adidas-<\/a> drones aan de Atheense hemel, een gigantische sneaker die sliep en een gevoel van &#39;onderdrukking&#39; van het Parthenon onder de zool cre\u00eberde. Naar aanleiding van de reacties de volgende ochtend na de show beschreef minister van Cultuur \u2013 onder de druk van kritiek \u2013 Lina Mendoni de afbeelding als &#39;uiterst onaangenaam&#39; en kondigde ze juridische stappen aan tegen de verantwoordelijken.<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Kort daarvoor had dezelfde minister het verzoek van de internationaal gerenommeerde Griekse regisseur Yorgos Lanthimos om sc\u00e8nes van zijn nieuwe <a href=\"https:\/\/www.theguardian.com\/film\/2025\/apr\/07\/yorgos-lanthimos-denied-permission-to-shoot-film-at-athens-acropolis\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">film<\/a><\/span> <i><span style=\"font-weight: 400;\">&#39;Bugonia&#39;<\/span><\/i> <span style=\"font-weight: 400;\">op de Akropolis te filmen, afgewezen. De Centrale Archeologische Raad (KAS) oordeelde dat de voorgestelde sc\u00e8nes met 70 kunstmatige lijken &#39;onverenigbaar waren met de symboliek en waarden die de Akropolis vertegenwoordigde&#39;.<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Lanthimos wilde echter niet &#39;ontheiligen&#39;, maar eerder een &#39;baarmoeder&#39; vinden voor zijn post-apocalyptische wedergeboorte, een ruimte voor catharsis waar het leven, met onverschillig rondzwervende katten, de dood overstijgt. Wat misschien niet werd begrepen, is de transformatie van de Akropolis van een symbool van glorie tot een herdenkingssc\u00e8ne, een sc\u00e8ne van transformatie niet door heiligheid, maar door de fragmenten die het nieuwe zullen baren.<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">De heilige oude tempels werden immers niet alleen door de kunst gebruikt voor triomfen. Denk aan Lucretius die toestemming vroeg aan de Centrale Archeologische Raad om in <a href=\"https:\/\/upload.wikimedia.org\/wikipedia\/commons\/2\/27\/Lucretius_On_the_nature_of_things_%28IA_lucretiusonnatu00lucr%29.pdf\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">De Rerum Natura<\/a> hun afbeeldingen op te nemen waarop de pest van Athene lichamen achterlaat die rotten in tempels, heiligdommen die geen troost meer bieden. De Akropolis, zij het stilzwijgend, zweeft in dit verhaal als een plek waar leven en dood samengaan, zonder goddelijke redding. Waar in Lanthimos&#39; werk verval een nieuw begin verbergt, is het bij Lucretius de laatste herinnering dat alles, zelfs heilige dingen, de natuurwetten gehoorzaamt.<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">In beide gevallen komt de verlossing niet van de goden, maar van de materie; hetzij doordat het levenloze leven teruggeeft aan het levende (in Lanthimos&#39; verbeelding), hetzij door de nuchtere aanname dat alles de natuurwetten gehoorzaamt. Misschien werd de Akropolis uiteindelijk niet als &#39;ongepast&#39; beschouwd vanwege de inhoud van de sc\u00e8ne, maar omdat het voorstel zelf het <a href=\"https:\/\/www.ceeol.com\/search\/article-detail?id=1121876\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">dominante<\/a> narratief over het nationale heiligdom durfde uit te dagen; om het niet te zien als een heiligdom, maar als een plek van bezinning op dood, herinnering en wedergeboorte, in een stad die een palimpsest is.<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">In zekere zin legden deze twee incidenten de <a href=\"https:\/\/www.theguardian.com\/film\/2025\/apr\/07\/yorgos-lanthimos-denied-permission-to-shoot-film-at-athens-acropolis\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">tegenstrijdigheden<\/a> binnen het hedendaagse Griekse cultuurbeleid bloot. Enerzijds is er de commerci\u00eble exploitatie van het Parthenon voor promotionele doeleinden \u2013 hoewel, eerlijk gezegd, de vlucht en landing niet rechtstreeks op de Akropolis plaatsvonden. Toch &#39;misbruikten&#39; ze een gebied dat onderhevig was aan wettelijke beperkingen op de bouwhoogte, bedoeld om ervoor te zorgen dat de<\/span> <i><span style=\"font-weight: 400;\">conspectus publicus<\/span><\/i> <span style=\"font-weight: 400;\">\u2013 het publieke zicht op de Akropolis \u2013 onbelemmerd bleef.<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Aan de andere kant wordt hetzelfde monument ijverig beschermd tegen artistieke interpretaties die als &quot;ongepast&quot; worden beschouwd of haaks staan \u200b\u200bop het dominante nationale narratief over hoe het Parthenon zou moeten worden bekeken. Uiteindelijk is het Parthenon niet zomaar een oude ru\u00efne \u2013 het is een omstreden arena waar voortdurend wordt onderhandeld over kwesties als nationale identiteit, cultureel erfgoed en politieke macht.<\/span><\/p>\n<blockquote class=\"twitter-tweet\">\n<p dir=\"ltr\" lang=\"en\">Het Griekse Ministerie van Cultuur heeft negatief gereageerd op een dronelichtshow van het populaire sportmerk <a href=\"https:\/\/twitter.com\/hashtag\/Adidas?src=hash&amp;ref_src=twsrc%5Etfw\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">#Adidas<\/a> om zijn merk te promoten en lijkt de <a href=\"https:\/\/twitter.com\/hashtag\/Acropolis?src=hash&amp;ref_src=twsrc%5Etfw\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">#Akropolis<\/a> als decor te hebben gebruikt. Lees het hele verhaal: <a href=\"https:\/\/t.co\/CTSzxFt9iE\">https:\/\/t.co\/CTSzxFt9iE<\/a> <a href=\"https:\/\/t.co\/oVhkYj3yvj\">pic.twitter.com\/oVhkYj3yvj<\/a><\/p>\n<p> \u2014 Griekse verslaggever (@GreekReporter) <a href=\"https:\/\/twitter.com\/GreekReporter\/status\/1923471859992903851?ref_src=twsrc%5Etfw\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">16 mei 2025<\/a> <\/p>\n<\/blockquote>\n<p><script async src=\"https:\/\/platform.twitter.com\/widgets.js\" charset=\"utf-8\"><\/script><\/p>\n<blockquote>\n<h3><em>Lanthimos wilde <span style=\"color: #000000;\">echter<\/span> niet &#39;ontheiligen&#39;, maar eerder een &#39;baarmoeder&#39; vinden voor zijn post-apocalyptische wedergeboorte, een ruimte voor catharsis waar het leven, met onverschillig rondzwervende katten, de dood overstijgt. Wat misschien niet werd gewaardeerd, is de transformatie van de Akropolis van een symbool van glorie tot een herdenkingssc\u00e8ne, een sc\u00e8ne van transformatie niet door heiligheid, maar door de fragmenten die het nieuwe zullen baren <span style=\"color: #000000;\">.<\/span><\/em><\/h3>\n<\/blockquote>\n<h2><b>Archeopolitiek en de continu\u00efteit<\/b><\/h2>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Het Parthenon functioneert daarom als een instrument van<\/span> <i><span style=\"font-weight: 400;\">&quot; <a href=\"https:\/\/www.ceeol.com\/search\/article-detail?id=1121876\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">archeopolitiek<\/a> &quot;<\/span><\/i> <span style=\"font-weight: 400;\">, dat wil zeggen als een middel van politiek bestuur in de oudheid voor de vorming van nationale verhalen met de daaruit voortvloeiende sociale participatie van specifieke groepen of de uitsluiting van anderen. Welke verhalen worden toegestaan \u200b\u200ben welke worden genegeerd? Heeft het Parthenon uiteindelijk <a href=\"https:\/\/www.cambridge.org\/core\/journals\/byzantine-and-modern-greek-studies\/article\/abs\/eleana-yalouri-the-acropolis-global-fame-local-claim-oxford-berg-2001-pp-xix-238\/CAA6E2B14924377BBBA8BED496E2A36A\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">erfgenamen<\/a> ?<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Het monument, dat in de 5e eeuw v.Chr. een symbool was van de Atheense Republiek, werd eeuwen later, met de geschiedenis die eroverheen trok, in de 19e eeuw getransformeerd tot een van de meest beladen pijlers van de moderne Griekse nationale <a href=\"https:\/\/www.cambridge.org\/core\/journals\/european-journal-of-archaeology\/article\/abs\/yannis-hamilakis-the-nation-and-its-ruins-antiquity-archaeology-and-national-imagination-in-greece-oxford-oxford-university-press-2007-352-pp-isbn-978-0-19-923038-9\/C49AE4F8BE9C655205012EAB87D87822\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">identiteit<\/a> . Het was niet altijd het zuivere, witte monument dat we kennen, en het is onze belangrijkste bron van lectuur over het verre verleden. Vanaf de 6e eeuw n.Chr. ontwikkelde het zich van een christelijke tempel tot een moskee, tot een munitiedepot en uiteindelijk tot een ru\u00efne (?). Maar de vraag is: wanneer werd het de nationale totem van Griekenland?<\/span> <\/p>\n<div id=\"attachment_3877\" class=\"wp-caption alignnone\" style=\"width: 1210px;\">\n<p><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"wp-image-3877 size-full\" src=\"https:\/\/www.pulse-z.eu\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Athens-Greece-1890-public-domain.jpg\" sizes=\"auto, (max-width: 1200px) 100vw, 1200px\" srcset=\"https:\/\/www.pulse-z.eu\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Athens-Greece-1890-public-domain.jpg 1200w, https:\/\/www.pulse-z.eu\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Athens-Greece-1890-public-domain-768x403.jpg 768w\" alt=\"Athene en de Akropolis eind 19e eeuw. Bron: Publiek Domein.\" width=\"1200\" height=\"630\" aria-describedby=\"caption-attachment-3877\" \/><\/p>\n<p id=\"caption-attachment-3877\" class=\"wp-caption-text\"> Athene en de Akropolis eind 19e eeuw. Bron: Publiek Domein.<\/p>\n<\/div>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Na de oprichting van de Griekse staat in 1830 werd Griekenland gebouwd op de veronderstelling van &#39; <a href=\"https:\/\/www.cambridge.org\/core\/journals\/european-journal-of-archaeology\/article\/abs\/yannis-hamilakis-the-nation-and-its-ruins-antiquity-archaeology-and-national-imagination-in-greece-oxford-oxford-university-press-2007-352-pp-isbn-978-0-19-923038-9\/C49AE4F8BE9C655205012EAB87D87822\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">continu\u00efteit<\/a> &#39; tussen de oude en moderne Grieken. Het Parthenon vormde de symbolische basis van deze continu\u00efteit, belichaamd in het marmer van de tempel. De reiniging van de rots van de Akropolis van zijn Ottomaanse en Byzantijnse lagen gebeurde in naam van een &#39;restauratie&#39; van het klassieke verleden, terwijl in feite werd gestreefd naar een culturele zuivering van elk element dat niet bij het nationale verhaal paste.<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Hoewel Athene niet de eerste hoofdstad was van de toen net opgerichte staat, leidde de krachtige geomorfologische positie van het monument, de erkende rol en symboliek ervan in de klassieke tijd, en de traditie om de klassieke oudheid en de daaropvolgende fase \u2013 het eerste contact met Athene was nogal episodisch \u2013 van erkenning door de Britten van de artistieke waarde van het monument, tot de keuze ervan als nationaal embleem, waarbij de geschiedenis de megafoon is en het monument het zegel om de historische legitimiteit van de moderne natiestaat te bevestigen. Daarmee werd benadrukt dat materi\u00eble cultuur geen deel uitmaakt van de geschiedenis, maar een middel tot macht en culturele hi\u00ebrarchie.<\/span><\/p>\n<h2><\/h2>\n<blockquote>\n<h3><em><strong><span style=\"color: #000000;\">Na<\/span> de oprichting van de Griekse staat in 1830 werd Griekenland gebouwd op de veronderstelling van &#39;continu\u00efteit&#39; tussen de oude en moderne Grieken. Het Parthenon vormde de symbolische basis van deze continu\u00efteit, belichaamd in het marmer van de tempel. De reiniging van de rots van de Akropolis van zijn Ottomaanse en Byzantijnse lagen gebeurde in naam van een &#39;restauratie&#39; van het klassieke verleden, terwijl in feite werd gestreefd naar een culturele zuivering van elk element dat het nationale verhaal niet ondersteunde <span style=\"color: #000000;\">.<\/span><\/strong><\/em><\/h3>\n<\/blockquote>\n<h2><b>Het heroveren van de ru\u00efnes: verzet, verbondenheid en het recht op herinnering<\/b><\/h2>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Daarom kunnen we de oudheid en haar materi\u00eble overblijfselen niet lezen als louter culturele fragmenten van een \u2013 voor velen \u2013 vaag verleden, maar eerder als politieke instrumenten en zelfs biopolitieke instrumenten voor het opleggen van specifieke normen, regels en verhalen via de oudheid. Het Parthenon is vanuit dit perspectief niet alleen een monument, maar ook een &#39;lichaam&#39;, een monument dat regels oplegt, lichamen reguleert en bevolkingen organiseert. Met name zijn aanwezigheid en tropische representatie in de publieke sfeer cre\u00ebert een standaard verbeeldingsvolle manier om het te begrijpen en, impliciet, om specifieke regels te stellen, zoals wie het recht heeft het aan te raken? Wie mag het vertegenwoordigen? Welke esthetische of politieke handeling wordt beschouwd als een &#39;belediging&#39;?<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Het weren van <a href=\"https:\/\/www.theguardian.com\/world\/2025\/may\/17\/outrage-in-greece-after-adidas-advert-shows-drone-shoe-kicking-acropolis\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">Lanthimos<\/a> van de Akropolis bijvoorbeeld, laat zien hoe de staat, onder het voorwendsel van &#39;het beschermen van cultureel erfgoed&#39;, een bepaald hegemonisch narratief voorstaat dat niet ter discussie staat \u2013 deze &#39;verering van de oudheid&#39; vertaalt zich in een retorisch toezicht op het ergens bij horen, volgens <a href=\"https:\/\/journals.openedition.org\/socio-anthropologie\/6345\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">Foucaults<\/a> biopolitieke logica van wie uiteindelijk &#39;Grieken&#39; zijn, wie &#39;de geschiedenis eren&#39; en wie als &#39;vijanden&#39; van het verleden worden beschouwd in termen van hun deelname aan het in stand houden van deze lezing.<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Zo is het Parthenon het monopolie geworden van een ideologische arena (sic) van de staat voor zelfdefinitie. Van de verlichting op nationale feestdagen tot het verbod op alternatieve interpretaties, het vormt een performatieve handeling waarmee de oudheid de natie &#39;redt&#39; van de huidige crisis.<\/span> <\/p>\n<div id=\"attachment_3878\" class=\"wp-caption alignnone\" style=\"width: 928px;\">\n<blockquote class=\"twitter-tweet\" data-media-max-width=\"1400\">\n<p dir=\"ltr\" lang=\"el\"> \ud83d\udccc\u0394\u03b9\u03b5\u03b8\u03bd\u03ad\u03c2 \u03bc\u03ae\u03bd\u03c5\u03bc\u03b1 \u03b1\u03bb\u03bb\u03b7\u03bb\u03b5\u03b3\u03b3\u03cd\u03b7\u03c2 \u03c3\u03c4\u03bf\u03bd \u03c0\u03b1\u03bb\u03b1\u03b9\u03c3\u03c4\u03b9\u03bd\u03b9\u03b1\u03ba\u03cc \u03bb\u03b1\u03cc \u03b5\u03ba\u03c0\u03ad\u03bc\u03c0\u03b5\u03c4\u03b1\u03b9 Zorg ervoor dat het apparaat niet goed werkt.<br \/> Je kunt het beste weten wat je moet doen Het is mogelijk om de juiste hoeveelheid geld te verdienen Ik denk dat het goed is, ik\u2026 <a href=\"https:\/\/t.co\/3uxvxbti8C\">pic.twitter.com\/3uxvxbti8C<\/a><\/p>\n<p> \u2014 \u039f\u03b4\u03b7\u03b3\u03b7\u03c4\u03ae\u03c2 (@odigitis) <a href=\"https:\/\/twitter.com\/odigitis\/status\/1968898862061351393?ref_src=twsrc%5Etfw\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">19 september 2025<\/a> <\/p>\n<\/blockquote>\n<p><script async src=\"https:\/\/platform.twitter.com\/widgets.js\" charset=\"utf-8\"><\/script><\/p>\n<\/div>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Ondanks het gebruik van het Parthenon als nationaal totem, zijn er talloze voorbeelden waarin kunstenaars, activisten en intellectuelen het monument heroveren door andere, vaak verontrustende, interpretaties voor te stellen. Deze weerstanden dagen de vermeende &#39;zuiverheid&#39; en eenheid van het Parthenon uit en onthullen het diep ideologische en exclusieve gebruik ervan.<\/span> <span style=\"font-weight: 400;\">In 2022, tijdens de Pride in Athene, hielden LGBTQ+-activisten een spandoek omhoog met de slogan <a href=\"https:\/\/archive.org\/details\/greeksgreeklover0000davi\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">&#39;Geschiedenis is ook queer&#39;<\/a> , waarmee ze inspeelden op de gedocumenteerde \u2013 maar vaak verzwegen \u2013 homo-erotische dimensie van de oude Griekse samenleving.<\/span> <span style=\"font-weight: 400;\">Diverse studies tonen aan dat de exclusieve relatie van het Parthenon met de vorming van de Griekse identiteit deel uitmaakt van een historisch verhaal; zoiets als een navelstreng van ideologisch voortbestaan. Dit &#39;voedsel&#39; leidt echter tot een diep politieke gewoonte om impliciet mensen uit te sluiten van het narratief, zoals immigranten, armen, LGBTQA+-personen, niet-normatieve lichamen (vaak geassocieerd met de afwijking van de klassieke schoonheidsnorm) en waarschijnlijk ook degenen die niet &#39;passen&#39; in het archetypische kader van het &#39;Griekenland van de voorouders&#39;, maar niet alle voorouders.<\/span><\/p>\n<p> <span style=\"font-weight: 400;\">Wat anders dan<\/span> natuurlijk zou hierdoor een plausibele laatste vraag opwerpen: wiens Parthenon is het Parthenon eigenlijk? Is het eigendom van de staat? Van de archeologen? Van de toeristen? Van de burgers die het onderhoud ervan betalen? Of, fundamenteler, van degenen die het anders interpreteren? Het geschil over het eigendom van het Parthenon gaat niet alleen over de kwestie van de sculpturen en hun terugkeer uit het British Museum. Het gaat over iets diepers, een behoefte, een recht om het monument vanuit verschillende <a href=\"https:\/\/www.ceeol.com\/search\/article-detail?id=1121876\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">perspectieven<\/a> te zien en te ervaren. Om het Parthenon niet alleen ons nationale vagevuur te laten zijn, maar ook een spiegel van veranderende samenlevingen. En als we het niet bevrijden van zijn nationale monoloog, dan zal het simpelweg een &#39;heilige ruimte&#39; blijven waartoe steeds minder mensen zich thuis zullen voelen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Heilig symbool of politiek podium? Het was daar, aan het einde van de lente, dat Griekenland en de Atheners de Akropolis met een andere blik dan normaal bekeken \u2013 en dat kwam doordat er iets [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":355,"featured_media":37354,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[690,689,628],"tags":[1003,1004,1005,1006,1007,1008,1009,1010,1011,1012,1013,1014,1015,1016,1017,1018,1019,1020,1021,1022,1023,1024,1025,1026,1027,1028,1029,1030,1031,1032,1033],"post_formats":[636],"coauthors":[4037],"class_list":["post-14430","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-actualiteit","category-cultureel-erfgoed","category-de-puntjes-op-de-i-zetten","tag-acropolis-nl","tag-adidas-drone-nl","tag-antiquity-nl","tag-archaeology-nl","tag-archaeopolitics-nl","tag-artistic-censorship-nl","tag-athens-nl","tag-athens-pride-nl","tag-biopolitics-nl","tag-classical-greece-nl","tag-cultural-heritage-nl","tag-cultural-policy-nl","tag-exclusion-nl","tag-foucault-nl","tag-greek-identity-nl","tag-hamilakis-nl","tag-heritage-politics-nl","tag-historical-continuity-nl","tag-lgbtq-history-nl","tag-material-culture-nl","tag-memory-politics-nl","tag-monument-ownership-nl","tag-national-narrative-nl","tag-national-symbolism-nl","tag-national-totem-nl","tag-parthenon-nl","tag-postcolonial-critique-nl","tag-protest-art-nl","tag-public-space-nl","tag-state-ideology-nl","tag-yorgos-lanthimos-nl","post_formats-artikelen"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14430","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/355"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14430"}],"version-history":[{"count":34,"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14430\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":64777,"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14430\/revisions\/64777"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/37354"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14430"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14430"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14430"},{"taxonomy":"post_formats","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/post_formats?post=14430"},{"taxonomy":"author","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pulse-z.eu\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/coauthors?post=14430"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}